คำสั่ง SQL เบื้องต้น

ภาษา SQL นั้นไม่เป็น case sensitive (ตัวเล็ก ตัวใหญ่มีค่าเท่ากัน) และในแต่ละคำสั่งจะถูกปิดด้วย ; (semi-colon) 

(วิธีการลง SQL ใน Window7 : http://natsusencho.blogspot.com/2012/07/mysql-window7.html)

มาเริ่มกันเลย

การเข้าใช้ให้เราเปิด cmd ขึ้นมาและ

$ mysql -u root -p

จากนั้นใส่ password ลงไป

จะเข้าสู่การใช้ 

mysql > (เราจะพิมพ์คำสั่งต่างๆลงไป)

ถ้าต้องการออกใช้

mysql > quit

mysql > show databases; แสดง  databases ทั้งหมดที่เราสร้างขึ้น

mysql > use <ชื่อ database> เป็นการเข้าใช้ database นั้นๆ

mysql > SELECT database(); ดู database ที่เรากำลังใช้อยู่

mysql > show tables; แสดงตารางทั้งหมดที่เราสร้างขึ้นใน database ที่ use

สร้าง DATABASE

mysql > create database  <ชื่อdatabase>;

เช่น create database world;

สร้าง table

mysql > create table <ชื่อtable> (<ชื่อข้อมูล> <ชนิดข้อมูล>, ... );

เช่น create table human (name VARCHAR(20), birth DATE, sex CHAR(1));

ชนิดข้อมูล เช่น

VARCHAR(n) - ข้อมูลชนิด string เก็บแบบ linked list เหมาะสมกับข้อมูลที่มีความยาวที่ไม่แน่นอน

CHAR(n) - ข้อมูลชนิด string เก็บแบบ array เหมาะสมกับข้อมูลที่มีความยาวที่แน่นอน

INT - จำนวนเต็ม

DATE - ข้อมูลชนิดพิเศษของ SQL ใช้เก็บวันที่ มีรูปแบบเป็น YYYY-MM-DD

ดูชื่อและชนิดข้อมูลของแต่ละตาราง

mysql > describe <ชื่อtable>;

การใส่ข้อมูลลงไปใน table

1. ใช้คำสั่ง load data จากไฟล์ที่เราเตรียมไว้ โดย default จะแบ่งเนื้อหาโดยใช้ tab แบบนี้จะมีปัญหาเรื่องการใช้ข้อมูลชนิด NULL ซึ่งใช้ \N แทน

mysql > load data local infile ‘natsu.txt’ into table pet;

2.INSERT ใส่ทีละข้อมูล เหมาะกับข้อมูลที่น้อยๆ ที่เราเพิ่มเติมเข้าไป เช่น

mysql > INSERT INTO pet VALUES (‘natsusencho’, ‘1992-03-25’, ‘M’);

3. *ทำ SQL script คือเตรียมไฟล์คำสั่ง sql ไว้แล้วนำมาทำการ source ทีเดวเช่น
ส่วนตัวแนะนำวิธีนี้เพราะเราเขียนทั้งหมดทีเดียวไม่ต้องมาใส่ทีละคำสั่ง นึกออกให้เสร็จที่เดียวแล้ว run ทีเดียวทั้งหมด

  ---- file natsu.sql ----

CREATE TABLE IF NOT EXISTS human (

       name   VARCHAR(20),

       birth DATE, 

sex CHAR(1) );

INSERT INTO human VALUES 

      ( 'NatsuSencho',   '1992-03-25', 'M'),

      ( 'Slime',   '1999-03-03', NULL ),

  ( ‘HeyFemale’ , ‘1993-12-25’ , ‘F’);

----- file natsu.sql -----

หลังจากสร้างเสร็จแล้วก้ลองใช้คำสั่ง

mysql > source natsu.sql;

ก็จะได้ตาราง world หน้าที่มีข้อมูล 3 ตัว

create table IF NOT EXISTS human

คำว่า IF NOT EXISTS หมายถึงการสร้าง table นี้ถ้ายังไม่มี table นี้ ถ้ามีแล้วก็ไม่ต้องสร้าง

มีสร้างก็ต้องมีลบ การลบ table ใช้คำสั่ง

mysql > DELETE FROM <ชื่อtable>;

หลังจากที่สร้างเป็นแล้วต้องสามารถแก้ไขข้อมูลได้

mysql > UPDATE <ชื่อtable> 

SET <ชื่อข้อมูล> = <ข้อมูลใหม่>

WHERE <เงื่อนไขอื่นๆ>;

เช่น UPDATE human SET name = ‘HeyGirl’ WHERE name = ‘HeyFemale’;

การสืบค้นข้อมูล หรือการดูข้อมูล

SELECT <สิ่งที่ต้องการ>

FROM   <ชื่อtable>

WHERE <เงื่อนไขอื่นๆ>

เช่นต้องการชื่อของข้อมูลในตาราง human ที่มีมีเพศชาย

SELECT name

FROM   human

WHERE sex = ‘M’; 

ต้องการดูข้อมูลทั้งหมดในตาราง human [* คือทั้งหมด]

SELECT *

FROM   human;

ซึ่งการกำหนดเงื่อนไขนั้นเราสามารถใช้ตัวแปรทางคณิตศาสตร์ตรรกะ มาช่วยได้เช่น

AND และ 
 OR หรือ

< น้อยกว่า 
 > มากกว่า

<= น้อยกว่าหรือเท่ากับ

>= มากกว่าหรือเท่ากับ

<> ไม่เท่ากับ

UNION การนำ 2 ตารางมาเชื่อมต่อกันตัดตัวซ้ำ

 UNION ALL การนำ 2 ตารางมาเชื่อมกันโดยไม่ตัดตัวซ้ำ

INTERSECT ข้อมูลที่ซ้ำกัน

DISTINCT คือการตัดตัวที่ซ้ำกันออก

เช่น SELECT DISTINCT sex

FROM   human;

ORDER BY เรียงลำดับข้อมูล การจัดกลุ่มข้อมูล

เรียงลำดับจากมากไปน้อย (descending order)

เช่น SELECT *

FROM   human

ORDER BY name;

เรียงลำดับจากน้อยไปมาก (descending order)

เช่น SELECT *

FROM   human

ORDER BY name DESC;

ถ้าต้องการมากกว่าอันนึงก็ย่อมได้

เช่น SELECT *

FROM   human

ORDER BY name , sex DESC ;

แบบนี้จะจัดตามชื่อแบบ ascending ก่อนแล้วจะมาจัดเพศแบบ descending ทีหลัง

การคำนวณเกี่ยวกับวันที่

ตัวแปร DATE เป็น string ที่มีการเก็บเป็นรูปแบบ YYYY-MM-DD ตัวแปรชนิด DATE สามารถนำมาเทียบค่ากันได้ในระดับ ASCII

CURDATE() จะเป็น function ที่ส่งค่าออกมาเป็นข้อมูลรูปแบบ DATE (YYYY-MM-DD)

YEAR(<ข้อมูลชนิดdate>) ส่งค่าออกมาเป็นข้อมูลรูปแบบของปี (YYYY)

MONTH(<ข้อมูลชนิดdate>) ส่งค่าออกมาเป็นข้อมูลรูปแบบของเดือน (MM)

DAY(<ข้อมูลชนิดdate>)  ส่งค่าออกมาเป็นข้อมูลรูปแบบของวัน (DD)

RIGHT(<ข้อมูลชนิดstring>, <จำนวนตัวเลข>) ส่งค่าออกมาจำนวนเท่ากับที่เราต้องการตัดออกมาจาก string นั้นๆ โดยเริ่มนับจากทางขวา

LEFT(<ข้อมูลชนิดstring>, <จำนวนตัวเลข>) ส่งค่าออกมาจำนวนเท่ากับที่เราต้องการตัดออกมาจาก string นั้นๆ โดยเริ่มนับจากทางซ้าย

ตัวอย่าง

ex1. ต้องการปีของวันปัจจุบัน YEAR( CURDATE() )

ex2. ต้องการเดือนและวันของปัจจุบัน RIGHT( CURDATE(),5 )

[5 ในที่นี้คือนับจากทางขวามือมา YYYY-MM-DD ก็จะได้ ​MM-DD มา]

การใช้ตัวแปร NULL ในเงื่อนไข

ใช้คำสั่ง xxx IS NOT NULL เช่นต้องการดูสิ่งมีชีิวิตที่ไม่มีเพศ

SELECT *

FROM   human

WHERE sex IS NOT NULL;

การตั้งชื่อเป็นชื่อที่เราต้องการ

หมายถึงเวลา select บางทีคนทั่วไปอาจจะไม่เข้าใจว่าคืออะไร เราจึงมีคำสั่ง AS ช่วย เช่น

SELECT name AS ‘NAME-SURNAME’

FROM   human;

COUNT การนับจำนวน + GROUP BY การจัดกลุ่ม

COUNT ใช้ในการนับจำนวนของตารางต่างๆ จะใช้คู่กับ GROUP BY ได้ดีเพราะจะช่วยในการจัดกลุ่มชุดข้อมูลได้ดีขึ้น

SELECT <อื่นๆ> COUNT(*)

FROM <ชื่อtable>

WHERE <เงื่อนไข>

GROUP BY <จัดกลุ่มโดยใช้อะไร>

เช่นต้องการนับจำนวนคนในแต่ละเพศ

SELECT sex , COUNT(*)

FROM   human

GROUP BY sex;

SET การกำหนดตัวแปร

SET @<ชื่อตัวแปร> = <ค่า>

เช่น  SET @A1 = ‘Natsu Sencho’;

SET @A2 = ‘1999-09-09’;

การใช้คำสั่ง JOIN

การ JOIN คือการนำตารางที่มีความสัมพันธ์ของข้อมูลในแต่ละฟิลมาเชื่อมโยงกัน

การ JOIN มี 2 แบบคือ

1. INNER JOIN

2. OUTER JOIN  |--- LEFT JOIN

|--- RIGHT JOIN

INNER JOIN

คือการ JOIN โดยไม่สนใจค่า NULL จะดูเพียงตัวที่เหมือนกันเท่านั้น

สมมติมีตาราง 2 อันชื่อ Ltable และ ​Rtable นำมา JOIN กันโดยมีข้อมูลที่ซ้ำกันคือ id

-- JOIN โดยใช้ ON

SELECT *

FROM Ltable INNER JOIN Rtable ON Ltable.id = Rtable.id;

-- หรือ JOIN โดยใช้ USING

SELECT *

FROM Ltable INNER JOIN Rtable USING (id);

กรณีพิเศษที่ตัวแปรหรือชื่อ Column ซ้ำกันก็สามาใช้ NATURAL JOIN ได้ อย่างในที่นี้เรารุ้ว่า id นั้นซ้ำกันเราก็ไม่ต้องใส่เงื่อนไขใดๆ แต่ใช้ Natural Join เข้ามาช่วยโดย

SELECT *

FROM Ltable NATURAL JOIN Rtable;

OUTER JOIN

• LEFT JOIN

คือการ JOIN โดยใช้ตัวทางซ้ายเป็นหลักคือ จะแสดงตัวทางซ้ายทุกตัวและนำข้อมูลขวามาเชื่อม

SELECT *

FROM Ltable LEFT JOIN Rtable ON Ltable.id = Rtable.id;

• RIGHT JOIN

คือการ JOIN โดยใช้ตัวทางขวาเป็นหลักคือ จะแสดงตัวทางขวาทุกตัวและนำข้อมูลขวามาเชื่อม

SELECT *

FROM Ltable RIGHT JOIN Rtable ON Ltable.id = Rtable.id;

นอกจากวิธีการ JOIN ยังมีวิธีที่เรียกว่า Cartesian Product ซึ่งไม่ได้อทิบายไว้ในทีนี้

รวมคำศัพท์คำสั่งที่เจอเพจนี้

CREATE สร้างdatabase, table

INSERT ใส่ข้อมูล

UPDATE อัพเดตข้อมูล

SELECT ต้องการจะดูอะไรบ้าง

FROM จากที่ไหน

WHERE เงื่อนไขอย่างไร

COUNT(*) นับจำนวนของฟิลข้อมูล

GROUP BY จัดกลุ่มข้อมูล

ORDER BY เรียงลำดับข้อมูลโดย

JOIN เชื่อมตาราง

DISTINCT ตัดตัวซ้ำ

AS ใช้คำใหม่ให้กระทัดรัดขึ้น

SET กำหนดตัวแปร

CURDATE() วันที่ปัจจุบัน

YEAR() ปี

MONTH() เดือน

DAY() วัน

RIGHT() ตัดคำจากทางขวา

LEFT() ตัดคำจากทางซ้าย

* ทั้งหมด

ที่มา : http://natsusencho.blogspot.com/2012/08/sql-language.html

ข้อสอบคอมพิวเตอร์ O-Net

1. ซอฟต์แวร์ คือ
ก. โปรแกรมชุดของคำสั่งที่ควบคุมการทำงานของคอมพิวเตอร์
ข. อุปกรณ์เทคโนโลยีระดับสูง
ค. โปรแกรมแก้ปัญหาทุกอย่างของมนุษย์
ง. อุปกรณ์ที่ทำหน้าเสมือนสมองกล

เฉลย ก. โปรแกรมชุดของคำสั่งที่ควบคุมการทำงานของคอมพิวเตอร์

2. ข้อใดไม่ใช่ระบบปฏิบัติการ
ก. ระบบปฏิบัติการดอส
ข. ระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์เวิร์ด
ค. ระบบปฏิบัติการไมโครซอฟต์วินโดวส์
ง. ระบบปฏิบัติการ แอนดรอยด์

เฉลย ข. ระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์เวิร์ด

3. ซอฟต์แวร์สื่อสาร
ก. word processing software
ข. spreadsheet software
ค. database management software
ง. communication software

เฉลย ง. communication software

4. ซอฟต์แวร์นำเสนอ คือข้อใด
ก. Microsoft Excel
ข. Microsoft Access
ค. Microsoft Outlook
ง. Microsoft PowerPoint

เฉลย ง. Microsoft PowerPoint

5. โปรแกรมเชื่อมต่อกับเครือข่ายอินเทอร์เน็ต คือโปรแกรมใด
ก.Microsoft Word
ข.Internet Explorer
ค.Google Chrome
ง.ถูกทั้ง ข และ ค

เฉลย ง.ถูกทั้ง ข และ ค

6. ข้อใดคือ URL เว็บไซต์ครูเชียงราย
ก. www.kruchiangrai.ac.th
ข. www.kruchiangrai.co.th
ค. www.kruchiangrai.net
ง. www.kruchiangrai.com

เฉลย ค. www.kruchiangrai.net

7. ข้อใดคือความหมายของ ฮาร์ดแวร์ ?
ก. โปรแกรมที่สั่งให้คอมพิวเตอร์ทำงาน
ข. ส่วนประกอบของเครื่องคอมพิวเตอร์
ค. ขั้นตอนในการปฏิบัติงาน
ง. บุคลากรที่ทำงานกับคอมพิวเตอร์

เฉลย ข.ส่วนประกอบของเครื่องคอมพิวเตอร์

8. ข้อใด คือ ฮาร์ดแวร์
ก. เกมคอมพิวเตอร์
ข. เมาส์
ค. แป้นพิมพ์
ง. ถูกทั้ง ข และ ค

เฉลย ง. ถูกทั้ง ข และ ค

9. ข้อใดคือ ซอฟต์แวร์
ก. ครูสอนคอมพิวเตอร์
ข. ไวรัสคอมพิวเตอร์
ค. กล้องถ่ายภาพดิจิตอล
ง. พนักงานคอมพิวเตอร์

เฉลย ข.ไวรัสคอมพิวเตอร์

10. ข้อใด ไม่ใช่ระบบปฏิบัติการ
ก.  Android
ข.  Linux
ค.  Windows Mobile
ง.  ถูกทุกข้อ คือ ปฏิบัติการ

เฉลย ง. ถูกทุกข้อ คือ ปฏิบัติการ

ที่มา : http://www.kruchiangrai.net

ฟังก์ชั่นที่สร้างขึ้นมาเอง

เป็นฟังก์ชั่นที่สร้างขึ้นมาเอง เพื่อให้ทำงานนอกเหนือจากฟังก์ชั่นที่มีอยู่ใน PHPหรือเราต้องการให้โปรแกรมทำงานตรงกับความต้องการของเรา รูปแบบการเขียนฟังก์ชั่นเป็นดังนี้

<?php     function ชื่อฟังก์ชั่น (ค่าที่ส่งให้) {         การทำงานของฟังก์ชั่น     } ?>

ลองดูตัวอย่างการสร้างฟังก์ชั่นชื่อ cmdevhub() กันครับ

<?php     function cmdevhub() {         echo "welcome to cmdevhub";     }     // เราสามารถเรียกฟังก์ชั่นได้โดยเรียกจากชื่อฟังก์ชั่น     cmdevhub(); // พิมพ์ welcome to cmdevhub ?>

เห็นไหมครับ ไม่ยากเลย ส่วนข้อกำหนดในการสร้างฟังก์ชั่นนั้นก็เหมือนกันการสร้างตัวแปรเลยครับ ถ้าหากจำไม่ได้ก็ย้อนกลับไปดูได้เลย

หลังจากเราสร้างฟังก์ชั่นได้แล้ว ฟังก์ชั่นของเราจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าหากไม่สามารถรับค่าเพื่อใช้คำนวนตามที่เราต้องการได้ การส่งค่าให้ฟังก์ชั่นทำการคำนวนนั้นมี 2 รูปแบบคือ ส่งค่าไปตรงๆ เลย และ ส่งค่าอ้างอิงตำแหน่งของตัวแปรส่วนวิธีการรับค่าของฟังก์ชั่นทำได้โดยใส่ตัวแปรเข้าไปใน ( ) มาดูตัวอย่างกัน

2.1 การส่งค่าโดยตรง

<?php     function cArea($r) {    // ฟังก์ชั่นหาพื้นที่วงกลม         echo $r * 22 / 7;     }     function sArea($h, $w) {    // ฟังก์ชั่นหาพื้นที่สี่เหลี่ยม         echo $h * $w;     }     cArea(15);  // ผลลัพท์ 47.1428571429     echo "<br />";     sArea(3, 15); // ผลลัพธ์ 45 ?>

เราสามารถส่งค่าไปให้ฟังก์ชั่นโดยใช้ค่าที่อยู่ในตัวแปรส่งไปได้ด้วย

<?php     function sArea($h, $w) {         echo $h * $w;     }     $width = 12;     $height = 3;     sArea($width, $height); ?>

ถ้าหากส่งค่าให้ฟังก์ชั่นมากเกินกว่าที่ฟังก์ชั่นรับไว้ ค่าที่เกินมา จะไม่ถูกนำไปใช้งาน แต่ถ้าหากส่งค่าไปไม่ครบจะเกิดข้อผิดพลาด Warning: Missing argumentตรงนี้ก็ระวังกันด้วยนะครับ

2.2 การส่งค่าอ้างอิงตำแหน่งตัวแปร

โดยปกติการส่งค่าให้ฟังก์ชั่นจะทำการส่งค่าของตัวแปรนั้นๆ เข้าไปยังฟังก์ชั่นเลย ถ้าหากต้องการผลลัพธ์ของการคำนวนก็ทำการคืนค่า (return) กลับมา แต่เราสามารถเขียนให้ง่ายกว่านั้นได้อีก โดยการส่งตำแหน่ง (address) ของตัวแปรนั้นเข้าไปยังฟังก์ชั่นแทน ก็สามารถทำการคำนวนและเปลี่ยนค่าของตัวแปรที่เราต้องการได้โดยไม่ต้องทำการคืนค่ากลับออกมา ตัวอย่างที่ผมใช้บ่อยและใช้ตลอดก็คือการคำนวนภาษี (ยังหาโปรแกรมอื่นๆ ที่ใช้ฟังก์ชั่นแบบนี้ไม่ได้เลย) ลองดูตัวอย่างกันครับ

<?php     function cal_tax(&$cost, $tax) {         $cost += $cost * $tax;     }     $cost = 200;     $tax = 0.07;     echo "จำนวนเงินก่อนคำนวนภาษี " . $cost; // ผลลัพธ์ 200     echo "<br />";     cal_tax($cost, $tax);     echo "จำนวนเงินหลังคำนวนภาษี " . $cost; // ผลลัพธ์ 214 ?>

จะเ้ห็นว่า เราสามารถเปลี่ยนตัวแปร $cost โดยไม่ต้องทำการคืนค่าในฟังก์ชั่นเลย จริงๆ แล้ว ตัวอย่างด้านบนสามารถเขียนได้อีกแบบดังนี้

<?php     function cal_tax($cost, $tax) {         $cost += $cost * $tax;         return $cost;     }     $cost = 200;     $tax = 0.07;     echo "จำนวนเงินก่อนคำนวนภาษี " . $cost;     echo "<br />";     $cost = cal_tax($cost, $tax);     echo "จำนวนเงินหลังคำนวนภาษี " . $cost; ?>

ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้จะเหมือนกันทุกอย่าง แต่การเรียกใช้งานจะไม่เหมือนกัน จุดนี้ก็แล้วแต่ล่ะครับ ว่าจะเลือกใช้วิธีไหน ถ้าหากทำงานเ็ป็นทีม การใช้งานฟังก์ชั่นที่คืนค่ากลับมาจะเข้าใจได้ง่ายกว่า แต่ถ้าหากทำงานไม่กี่คน หรือแค่คนเดียว การอ้างอิงหน่วยความจำจะทำให้โค๊ดสั่นกว่า และเข้าใจยากกว่า (ถ้าหากเราลืม อิอิ) เอาเป็นว่า รู้ไว้เฉยๆ ก็ได้ครับ เพราะบางทีเราอาจจะไม่ได้เขียนฟังก์ชั่นแบบนี้เลยก็ได้ (แต่ลองใช้แล้วจะติดใจ)

2.3 การกำหนดค่าเริ่มต้นให้ฟังก์ชั่น

ในการสร้างฟังก์ชั่นที่ทำการรับค่านั้น เราจำเป็นที่จะต้องส่งค่าให้กับฟังก์ชั่นนั้นๆ จนครบตามจำนวนที่กำหนดไว้ ถ้าหากส่งค่าไม่ครบจะเกิดข้อผิด Warning: Missing argument ขึ้น หรือ ถ้าเราต้องการสร้างฟังก์ชั่นที่เรารู้ค่าที่ใช้คำนวณอยู่แล้ว เช่นฟังก์ชั่นที่คิดภาษีที่เรารู้อยู่แล้วว่าต้องคิดที่ 7% แต่ต้องการให้สามารถเปลี่ยนค่าได้โดยที่ไม่ต้องแก้ไขฟังก์ชั่นใหม่ ก็สามารถทำการกำหนดค่าเริ่มต้นขึ้นมาได้เลย ลองดูตัวอย่างกัน

<?php     function cal_tax(&$cost, $tax = 0.07) {         $cost += $cost * $tax;     }     $cost = $cost1 = 200;     echo "จำนวนเงินก่อนคำนวนภาษี " . $cost;     echo "<br />";     cal_tax($cost);     echo "จำนวนเงินหลังคำนวณภาษี " . $cost;     echo "<hr />";     echo "คิดภาษีที่ 10%";     echo "<br />";     echo "จำนวนเงินก่อนคำนวณภาษี " . $cost1;     echo "<br />";     cal_tax($cost1, 0.1);     echo "จำนวนเงินหลังคำนวณภาษี " . $cost1;     echo "<br />"; ?>

จากตัวอย่าง ทำการผสมผสานกันระหว่างการเรียกฟังก์ชั่นโดยใช้อ้างอิงตำแหน่งตัวแปร กับการกำหนดค่าเริ่มต้นให้ฟังก์ชั่น จะเห็นได้ว่า เราเรียกฟังก์ชั่นครั้งแรกโดยไม่ส่งค่าไปแค่ตัวเดียวคือตำแหน่งของตัวแปร $cost เราได้ทำการกำหนดค่าเริ่มต้นให้ตัวแปร $tax แล้วทำให้ตัวแปร $tax มีค่า 0.07 ตามที่เรากำหนดไว้ แต่พอเรียกครั้งที่สองเราได้ส่งค่า 0.1 ให้กับตัวแปร $tax ด้วย ทำให้ค่าของตัวแปร $tax ถูกเปลี่ยนจาก 0.07 เป็น 0.1 แทน

2.4 การคืนค่าของฟังก์ชั่น

ในการสร้างฟังก์ชั่นขึ้นมาใช้งานนั้น ถ้าหากไม่มีการส่งค่ากลับคืนมาเมื่อทำงานเสร็จ ฟังก์ชั้นนั้นก็แทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย เนื่องจากไม่สามารถนำค่าที่ฟังก์ชั่นคำนวนได้กลับมาใช้งาน การคืนค่าของฟังก์ชั่น สามารถทำได้โดยใช้คำสั่ง returnโดยสามารถคืนค่าจากผลลัพธ์การคำนวณได้หนึ่งค่า หรือถ้าต้องการคืนหลายๆ ค่าพร้อมกัน สามารถใช้ตัวแปรแบบ array หรือ list ก็ได้ ลองดูตัวอย่างกันครับ

การคืนค่าหนึ่งค่า

<?php     function cal_tax($cost, $tax = 0.07) {         $cost += $cost * $tax;         return $cost;     }     $cost = 200;     echo "ค่าก่อนคำนวนภาษี " . $cost;     $cost = cal_tax($cost);     echo "<br />";     echo "ค่าหลังคำนวนภาษี " . $cost; ?>

การเรียกใช้งานฟังก์ชั่นที่มีการคืนค่านั้น จำเป็นต้องมีตัวแปร หรือคำสั่งใดๆ รองรับการคืนค่านั้นๆ ไม่เช่นนั้นแล้ว ค่าที่คืนกลับมา ก็ไม่สามารถนำไปใช้งานใดๆ ได้เลย

การคืนค่าหลายค่า

การคืนค่าหลายๆ นั้น ต้องทำให้ตัวแปรนั้นเป็น array ก่อน โดยจะสร้างให้ตัวแปรนั้นเป็น array หรือใช้คำสั่ง list() ในการรับค่าก็ได้ ตัวอย่างการใช้ฟังก์ชั่น list()

<?php     $color = array('red', 'green',' blue');     list($red, $green, $blue) = $color;     // ตัวแปร $red เก็บค่า red, $green เก็บค่า green, $blue เก็บค่า blue ?>

ตัวอย่างการใช้งานฟังก์ชั่นที่คืนค่าแบบ array

<?php     function user() {         $name[] = "POP EYE";         $name[] = "shikimasan[a]gmail[dot]com";         $name[] = "www.cmdevhub.com";         return $name;     }     // รับค่าโดยใช้ฟังก์ชั่น list ต้องทำการสร้างตัวแปรรับค่าให้ตรงกับค่าที่คืนกลับมา     list($name, $email, $web) = user();     // รับค่าโดยใช้ตัวแปร ทำให้ตัวแปรนั้นถูกเปลี่ยนเป็นแบบ array โดยอัตโนมัติ     $name = user();     // การอ้างอิงค่าต้องทำการอ้างอิงจาก index ของ array โดยตรง     echo $name[0];     echo $name[1]; ?>

จากตัวอย่างจะเห็นได้ว่าเราสามารถรับค่าจากฟังก์ชั่นที่คืนค่าเป็น array ได้ทั้ง 2แบบ แต่ในการใช้งานจริงๆ จะใช้ฟังก์ชั่น list() รับค่ามากกว่า เพราะต้องกำหนดตัวแปรให้กับค่าที่คืนมาแต่ละค่า ซึ่งจะสื่อความหมายมากกว่ารับค่าโดยใช้ตัวแปรและอ้างอิงโดยใช้หมายเลข index อ้างอิง

2.5 ฟังก์ชั่นซ้อนฟังก์ชั้น (Nesting Function)

ในภาษา PHP เราสามารถสร้างฟังก์ชั่นขึ้นมาภายในฟังก์ชั่นอีกทีได้ แบบตัวอย่าง

<?php     function cal_tax ($price, $tax) {         function cal_vat ($total) {             return $total * 0.07;         }         $price += $price * $tax;         echo "จำนวนเงินทั้งหมดหลังรวมภาษี " . $price . " หลังรวมภาษีมูลค่าเพิ่ม " . ($price + cal_vat($price));     }     cal_tax(1500, 0.1); // ผลลัพธ์ 1650 , 1765.5     echo "<br />";     echo cal_vat(100);  // ผลลัพธ์ 7 ?>

Nesting Function ของภาษา PHP ไม่มีการกำหนดระดับของการเข้าถึง (scope) ทำให้ไม่ว่าจะเขียนฟังก์ชั่นไว้ที่ไหน ก็สามารถเรียกใช้ได้ การเขียนแบบนี้ ไม่ค่อยได้ใช้ในชีวิตจริงเท่าไหร่ แต่ก็ให้รู้ไว้ว่าเราสามารถสร้างฟังก์ชั่นแบบนี้ได้ เผื่อเอาไปสอบ CERT นะครับ

2.6 ฟังก์ชั่นเรียกตัวเอง (Recursive Function)

ฟังก์ชั่นเรียกตัวเอง ใช้สำหรับทำงานซ้ำๆ กันโดยที่เราไม่รู้จำนวนรอบในการทำงาน โดยจะมีจุดสิ้นสุดการทำงานอยู่ในฟังก์ชั่นเองอยู่แล้ว เพื่อให้ฟังก์ชั่นหยุดการทำงาน การเขียนฟังก์ชั่นแบบเรียกตัวเอง จะลดระยะเวลาในการเขียนโปรแกรมไปได้อย่างมาก แต่ปัญหาคือการออกแบบและเขียนได้ยากมาก ทำให้ไม่ค่อยได้เห็นคนเขียนฟังก์ชั่นแบบนี้กันเท่าไหร่ เรามาดูตัวอย่างฟังก์ชั่นเรียกตัวเองที่เขียนกันบ่อยๆ 2ตัวอย่างกัน

<?php     function fibo($num) {         if ($num == 1 || $num == 2) {             return 1;         }         else {             return fibo($num - 1) + fibo($num - 2);         }     }     echo fibo(20); ?>

ตัวอย่างแรกเป็นตัวเลข Fibonacci การใช้งานคือ เรียกฟังก์ชั่น fibo() แล้วใส่ตัวเลขตำแหน่งหลักที่ต้องการเข้าไปเช่น fibo(20) หมายถึงตัวเลขfibonacci ในตำแหน่งที่ 20

<?php     function fac($num) {         if ($num == 0 || $num == 1) {             return 1;         }         else {             return fac($num - 1) * $num;         }     }     echo fac(5); ?>

ตัวอย่างที่สองเป็นตัวเลข Factorial หรือ n! การทำงานก็คล้ายๆ กับfibonacci แต่ผลลัพธ์ที่ได้จะเป็นค่าของ n! เลย

จะเห็นว่า ถ้าหากเราเขียนโปรแกรมแบบปกติ จะต้องมีการใช้คำสั่งวนรอบมาเกี่ยวข้อง แต่ถ้าใช้ฟังก์ชั่นเรียกตัวเองเราไม่ต้องใช้คำสั่งวนรอบเข้ามาเกี่ยวข้องกับการทำงานของฟังก์ชั่นเลย แต่จะต้องมีเงื่อนไขในการจบฟังก์ชั่นที่แน่นอนด้วย